ບົດສົນທະນາພາສາເກົາຫຼີປະຈຳວັນ

ພົບເພື່ອນບ້ານໃນລິຟ: ຍິ້ມ ແລະ ທັກທາຍສຸພາບຕາມປົກກະຕິກໍພໍ. ໃນການສຳພາດວຽກ, ແບບທາງການອາດເໝາະສົມ. ແຕ່ຖ້າໃຊ້ຕອນກິນພິຊຊາກັບໝູ່ສະໜິດ, ອາດຟັງຄືຜູ້ອ່ານຂ່າວ!

ຄຳທັກທາຍປະຈຳວັນສຸພາບຢູ່ແລ້ວ ແມ່ນແຕ່ກັບຜູ້ໃຫຍ່. ແບບທາງການເພີ່ມຄວາມເປັນທາງການ, ບໍ່ໄດ້ໝາຍວ່າສຸພາບກວ່າໃນທຸກສະຖານະການ. ຄຳທັກສັ້ນໆໃຊ້ກັບໝູ່ສະໜິດ ຫຼື ເດັກ, ບໍ່ໃຊ້ກັບຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ພົບຄັ້ງທຳອິດ.

ນຶກພາບປະຕູລິຟເປີດ ແລ້ວປະຕູຫ້ອງສຳພາດເປີດ. ທັກທາຍໃຫ້ເໝາະກັບແຕ່ລະບ່ອນ. ຈາກນັ້ນຮັບບົດເປັນມິນຊູ ແລະ ຝຶກແນະນຳຕົວຕາມປະໂຫຍກຕົວຢ່າງເດີມ.

ໃນໂອກາດທາງການ · ເໝາະກັບການສຳພາດ, ແນະນຳຕົວຢ່າງເປັນທາງການ ຫຼື ກ່າວຄຳປາໄສ. ໃນການລົມຫຼິ້ນອາດຟັງແຂງເກີນໄປ.

ໃຊ້ກັບໝູ່ສະໜິດເທົ່ານັ້ນ · ໃຊ້ກັບໝູ່ສະໜິດທີ່ຕ່າງຄົນຕ່າງເວົ້າກັນເອງ ຫຼື ກັບເດັກ. ກັບຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ຫາກໍຮູ້ຈັກ, ໃຫ້ເລີ່ມດ້ວຍຄຳທັກທາຍສຸພາບ.

ເພື່ອນຮ່ວມງານຮັບຈອກໄວ້ກ່ອນມັນລົ້ມ. ຂອບໃຈກ່ອນ. ຖ້າກາເຟກະເດັນໃສ່ແຂນເສື້ອ, ກໍຂໍໂທດນຳ. ລາວອາດຕອບວ່າບໍ່ເປັນຫຍັງ. ກາເຟຈອກດຽວກໍມີເລື່ອງຫຼາຍແທ້!

ຄຳຂອບໃຈແບບທາງການໃຊ້ໄດ້ກັບພະນັກງານ, ຄູ ແລະ ຄົນທີ່ຫາກໍຮູ້ຈັກ. ຄຳປະຈຳວັນດ້ານລຸ່ມກໍສຸພາບ. ຂໍໂທດເມື່ອເຮັດໃຫ້ຄົນອື່ນບໍ່ສະດວກ; ບໍ່ຈຳເປັນໃຊ້ແທນທຸກຄຳຂອບໃຈ.

ລອງທັງສອງບົດ: ຂອບໃຈຜູ້ຊ່ວຍຈອກ, ຂໍໂທດເລື່ອງກາເຟກະເດັນ ແລ້ວຕອບໃຫ້ອີກຝ່າຍສະບາຍໃຈ.

ສຸພາບໃນຊີວິດປະຈຳວັນ · ຄຳຂອບໃຈທີ່ອົບອຸ່ນ ແລະ ສຸພາບໃນຊີວິດປະຈຳວັນ. ຄຳແບບທາງການໃນບົດນີ້ກໍໃຊ້ເລື້ອຍໆໃນຊີວິດປະຈຳວັນ.

ພະນັກງານອະທິບາຍແບບຟອມໄວຫຼາຍ. ທ່ານເຂົ້າໃຈຄຳທຳອິດ ແລ້ວທີ່ເຫຼືອກໍຜ່ານໄປຄືລົດໄຟດ່ວນ. ຂໍໃຫ້ເວົ້າຊ້າລົງ ແລະ ທວນສ່ວນສຳຄັນ.

ການງຶກຫົວບໍ່ໄດ້ໝາຍວ່າເຂົ້າໃຈສະເໝີ. ບອກວ່າຍັງບໍ່ແນ່ໃຈກ່ອນດຳເນີນຕໍ່. ຄຳຂໍໂທດດ້ານລຸ່ມຊ່ວຍໃຫ້ຄຳຂໍອ່ອນໂຍນ, ແຕ່ບໍ່ຕ້ອງຂໍໂທດຊ້ຳໆເພາະກຳລັງຮຽນ.

ຂໍໃຫ້ຄູ່ຝຶກເວົ້າປະໂຫຍກໄວໆ. ຂໍໃຫ້ເວົ້າຊ້ຳຊ້າໆ ແລ້ວເວົ້າສ່ວນທີ່ເຂົ້າໃຈຄືນ.

ສຸພາບໃນຊີວິດປະຈຳວັນ · ໃຊ້ແຊກຢ່າງອ່ອນໂຍນເມື່ອຟັງບໍ່ທັນ. ຖ້າໄດ້, ບອກວ່າຢາກໃຫ້ທວນສ່ວນໃດ.

ທ່ານຊີ້ຈອກ, ຖາມລາຄາ ແລະ ຕັດສິນໃຈຊື້. ຕອນຈ່າຍເງິນເລືອກໃຊ້ບັດ. ໃບຮັບເງິນມີປະໂຫຍດ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຄູປອງສ່ວນຫຼຸດລັບ!

ການຊີ້ເຮັດໃຫ້ຮູ້ວ່າອັນນີ້ແມ່ນອັນໃດ. ຖາມລາຄາກ່ອນບອກວ່າຈະຊື້. ຄຳຖາມເລື່ອງເງິນສົດກວດວິທີຈ່າຍ, ບໍ່ແມ່ນຂໍຫຼຸດລາຄາ.

ເອົາຂອງໃກ້ຕົວມາເປັນຈອກຈຳລອງ. ຖາມລາຄາ, ເລືອກວິທີຈ່າຍ ແລະ ຂໍໃບຮັບເງິນ.

ເວົ້າຕໍ່ອີກໜ້ອຍ · ຖ້າບໍ່ແນ່ໃຈ, ຖາມກ່ອນຈ່າຍ. ນີ້ຖາມວ່າຮັບເງິນສົດບໍ, ບໍ່ແມ່ນຂໍສ່ວນຫຼຸດ.

ອາຫານໃນຮູບເບິ່ງເປັນຕາແຊບ, ແຕ່ຊອດແດງຫຼາຍ. ຖາມຄວາມເຜັດ ແລະ ສ່ວນປະກອບກ່ອນສັ່ງ. ສີເປັນພຽງຄຳໃບ້, ບໍ່ແມ່ນສູດອາຫານທັງໝົດ!

ການຂໍບໍ່ເຜັດແມ່ນຄຳຂໍ; ອາຫານທີ່ເຮັດແລ້ວອາດປ່ຽນບໍ່ໄດ້. ຖາມຊີ້ນໝູແມ່ນກວດພຽງສ່ວນປະກອບດຽວ. ຖ້າມີອັນອື່ນທີ່ສຳຄັນ, ບອກຊື່ ແລະ ຂໍໃຫ້ພະນັກງານຢືນຢັນ.

ລອງສັ່ງຈາກຮູບ: ຂໍເມນູ, ຖາມສ່ວນປະກອບໜຶ່ງຢ່າງ ແລ້ວຂໍໃສ່ຫໍ່ໄປ.

ເວົ້າຕໍ່ອີກໜ້ອຍ · ຂໍໃຫ້ເຜັດໜ້ອຍລົງ, ບໍ່ແມ່ນບໍ່ເຜັດເລີຍ. ກວດກ່ອນສັ່ງວ່າຄົວປັບລົດຊາດໄດ້ບໍ.

ລູກສອນໃນແຜນທີ່ໝຸນ ແລະ ສະຖານີຄືຢູ່ສາມທິດພ້ອມກັນ. ຖາມຄົນທີ່ຍ່າງຜ່ານ. ຫຼຸດໂທລະສັບລົງບຶດໜຶ່ງ ແລະ ຟັງທາງຈາກບ່ອນທີ່ທ່ານຢືນ.

ຂວາ ແລະ ຊ້າຍຂຶ້ນກັບທິດທີ່ຫັນໜ້າ. ການຊີ້ມືຊ່ວຍໄດ້. ຖາມວ່າໃກ້ບໍ ຕ່າງຈາກຖາມວ່າໃຊ້ເວລາຈັກນາທີ.

ນຶກວ່າສະຖານີຢູ່ຂວາ ແລ້ວຫັນຫຼັງ. ບອກທິດໃໝ່ ແລະ ຖາມເວລາໄປເຖິງ.

ເວົ້າຕໍ່ອີກໜ້ອຍ · ບອກໃຫ້ຊັດວ່າໝາຍເຖິງຍ່າງ. ເວລາຂັບລົດອາດເຮັດໃຫ້ເຂົ້າໃຈໄລຍະທາງຕ່າງກັນຫຼາຍ.

ລົດເມສອງຄັນມາພ້ອມກັນ. ທັງສອງມີບ່ອນນັ່ງ, ແຕ່ມີພຽງຄັນດຽວໄປຈຸດໝາຍ. ຖາມກ່ຽວກັບສະຖານີໂຊລກ່ອນຂຶ້ນ. ບ່ອນນັ່ງສະບາຍກໍບໍ່ຄ່ອຍຊ່ວຍຖ້າໄປຜິດທາງ!

ກວດຈຸດໝາຍກ່ອນ ແລ້ວຖາມບ່ອນລົງ ແລະ ຕ້ອງຕໍ່ລົດບໍ. ຖາມຄົນຂັບສັ້ນໆຕອນລົດຈອດ ຫຼື ຖາມພະນັກງານສະຖານີຖ້າມີ.

ໃຫ້ຄູ່ຝຶກເປັນພະນັກງານສະຖານີ. ຖາມຈຸດໝາຍ, ບ່ອນລົງ ແລະ ການຕໍ່ລົດຕາມລຳດັບ.

ເວົ້າຕໍ່ອີກໜ້ອຍ · ໃຊ້ກວດປ້າຍຈອດສະເພາະໜຶ່ງ. ຕ່າງຈາກການຖາມລ່ວງໜ້າວ່າຄວນລົງປ້າຍໃດ.

ຕົກລົງພົບກັນສອງໂມງ. ຄົນໜຶ່ງນຶກເຖິງຕອນທ່ຽງ, ອີກຄົນຖາມວ່າເປັນກາງຄືນບໍ. ເພີ່ມຄຳວ່າມື້ອື່ນ ແລະ ຕອນບ່າຍ ກໍຫຼີກລ້ຽງການເຂົ້າໃຈຜິດທີ່ພາໃຫ້ງ່ວງ!

ບອກວັນທີພ້ອມກັບຕອນເຊົ້າ ຫຼື ຕອນບ່າຍ. ຂໍຈອງແມ່ນເລີ່ມສົນທະນາ, ບໍ່ໄດ້ໝາຍວ່າຈອງສຳເລັດແລ້ວ. ຖ້າຈະຊ້າ, ແຈ້ງກ່ອນ ແລະ ບອກເວລາຄາດວ່າຈະເຖິງຕາມຈິງ.

ນັດມື້ອື່ນຕອນບ່າຍ. ແລ້ວຝຶກແຈ້ງວ່າຊ້າ: ໃຊ້ຕົວຢ່າງສິບນາທີເມື່ອຄາດວ່າເປັນແນວນັ້ນຈິງ.

ເວົ້າຕໍ່ອີກໜ້ອຍ · ປ່ຽນສິບນາທີເປັນເວລາທີ່ຄາດຕາມຈິງເມື່ອຈຳເປັນ. ຊ່ວຍໃຫ້ອີກຝ່າຍຕັດສິນໃຈວ່າຈະລໍຖ້າບໍ.

ມື້ທຳອິດຂອງວຽກ, ເຄື່ອງມີປຸ່ມຫຼາຍກວ່າທີ່ຄິດ. ການເດົາອາດເບິ່ງກ້າ, ແຕ່ຂໍໃຫ້ສາທິດມີປະໂຫຍດກວ່າ. ເບິ່ງໜຶ່ງຄັ້ງ, ຂໍອະນຸຍາດລອງ ແລ້ວກວດຂັ້ນຕອນ.

ສີ່ສຳນວນພື້ນຖານຂໍວິທີເຮັດ ແລະ ການຢືນຢັນຢ່າງສຸພາບ. ກັບຫົວໜ້າ ຫຼື ໃນວົງສົນທະນາທາງການ, ຄຳດ້ານລຸ່ມຊ່ວຍໃຫ້ອ່ອນໂຍນຂຶ້ນ. ຖ້າບໍ່ແນ່ໃຈ, ຢຸດແລ້ວຖາມ.

ຂໍໃຫ້ຄົນອື່ນສາທິດວິທີໃຊ້ຂອງທີ່ຄຸ້ນເຄີຍ. ເຮັດຕາມໜຶ່ງຂັ້ນຕອນ ແລ້ວຖາມວ່າຖືກບໍ.

ສຸພາບໃນຊີວິດປະຈຳວັນ · ຄຳຂໍທີ່ອ່ອນໂຍນຂຶ້ນສຳລັບຫົວໜ້າ ຫຼື ຜູ້ທີ່ຊ່ວຍທ່ານ. ຄຳຂໍພື້ນຖານໃນບົດນີ້ກໍສຸພາບຢູ່ແລ້ວ.

ກຳລັງເບິ່ງຫ້ອງ ແລ້ວໄດ້ຍິນນ້ຳຢອດ. ບອກກ່ອນວ່ານ້ຳຮົ່ວ ແລ້ວຖາມວ່າຈະສ້ອມແປງເມື່ອໃດ. ກອກນ້ຳມີສຽງ, ແຕ່ນັດຊ່າງແທນທ່ານບໍ່ໄດ້!

ບອກໃຫ້ຊັດວ່າຫ້ອງໃດ ຫຼື ອຸປະກອນໃດມີບັນຫາ. ເມື່ອຖາມລາຍຈ່າຍປະຈຳເດືອນ, ຖາມທັງຄ່າບຳລຸງ ແລະ ສິ່ງທີ່ລວມຢູ່. ຄຳຕອບເລື່ອງສ້ອມແປງບໍ່ແມ່ນຂໍ້ຕົກລົງທີ່ເຊັນແລ້ວ.

ຝຶກຕອນໄປເບິ່ງເຮືອນ: ຂໍເບິ່ງ, ຖາມຄ່າບຳລຸງ ແລ້ວຖາມວ່າລວມຫຍັງແດ່.

ເວົ້າຕໍ່ອີກໜ້ອຍ · ຖາມຫຼັງຈາກຮູ້ຈຳນວນເງິນ. ກວດລາຍລະອຽດຂອງເຮືອນນັ້ນ, ຢ່າຄິດວ່າທຸກເຮືອນລວມຄືກັນ.

ຢູ່ຄລີນິກ, ທ່ານບອກບ່ອນເຈັບໄດ້ ແຕ່ອະທິບາຍແລ້ວຍາວ. ເລີ່ມຈາກເຈັບບ່ອນໃດ ແລະ ເມື່ອໃດ. ຂໍໃຫ້ໃຊ້ຄຳງ່າຍໆໄດ້; ນີ້ບໍ່ແມ່ນການສອບຄຳສັບ.

ພະນັກງານອາດຖາມວ່າເຈັບຕັ້ງແຕ່ເມື່ອໃດ. ຕອບວ່າມື້ວານເມື່ອເປັນຄວາມຈິງເທົ່ານັ້ນ. ນີ້ແມ່ນຕົວຢ່າງການສື່ສານ, ບໍ່ແມ່ນການວິນິດໄສ ຫຼື ຄູ່ມືປິ່ນປົວ.

ສະຫຼັບບົດຄົນເຈັບ ແລະ ພະນັກງານແພດ. ຖາມເວລາເລີ່ມເຈັບ, ຕອບຕາມຈິງ ແລ້ວຂໍໃຫ້ອະທິບາຍງ່າຍຂຶ້ນ.

ເວົ້າຕໍ່ອີກໜ້ອຍ · ຊີ້ບ່ອນເຈັບພ້ອມເວົ້າ. ຖ້າໄດ້, ບອກເວລາເລີ່ມນຳ.

ເພື່ອນບ້ານມ່ວນກັບດົນຕີ, ແຕ່ທ່ານຕ້ອງນອນ. ຂໍຢ່າງສະຫງົບ ແທນທີ່ຈະເປີດລຳໂພງແຂ່ງ. ມື້ອື່ນອາດພົບກັນໃນລິຟອີກ!

ຄຳຂໍໃຫ້ງຽບແບບພື້ນຖານສຸພາບ, ແຕ່ນ້ຳສຽງອ່ອນໂຍນ ແລະ ເຫດຜົນສັ້ນໆຊ່ວຍໄດ້. ຄຳດ້ານລຸ່ມບໍ່ກົງເກີນໄປ. ຖາມກ່ອນນັ່ງ ແລະ ໃຊ້ຄຳໃຫ້ໄປກ່ອນເມື່ອຫຼີກທາງ.

ຝຶກຂໍໃຫ້ງຽບດ້ວຍນ້ຳສຽງອ່ອນໂຍນ. ແລ້ວປ່ຽນສະຖານະການ: ຂໍນັ່ງບ່ອນວ່າງ.

ສຸພາບໃນຊີວິດປະຈຳວັນ · ຄຳຂໍທີ່ອ່ອນໂຍນຂຶ້ນ ໂດຍສະເພາະກັບຄົນທີ່ບໍ່ສະໜິດ. ນ້ຳສຽງ ແລະ ສະຖານະການສຳຄັນພໍໆກັບຄຳລົງທ້າຍ.